سلام به همه ی دوستای گل

امیدوارم همتون خوب خوب باشید

می دونم دیگه کس زیادی به من سر نمی زنه . شاید به خاطر خودم باشه . چون وقت نمی کنم به همه سر به زنم و جواب محبتاشونو بدم . امدم بگم اینی  که گفتم ممکنه دیر به دیر بیام داره به حقیقت می پیونده (!) سرم داره شلوغ میشه حسابی . درسا . برنامه کوه . تازه یه دوره هم رفتم مربی گری تیرو کمان . دوست دارم اگه شد ادامه بدم . خلاصه سرم حسابی شلوغ شده . و این که گفتم که این ترم ترم درس خوندنه باید حسابی یخونم و معدلو بکشمش بالا . نمی دونم . خیلی به یه نفر احتیاج دارم برای حرف زدنااااا ولی فهمیدم که هر کس مشکل خودشو داره . دوست ندارم وقتی بقیه مشکل دارم براشون از مشکل خودم بگم . همه مشکل دارن . پس نمی تونم کشکلمو به کسی بگم . این روزا خیلی دلتنگ می شم . خیلی دلم می خواد یه نفر باشه که من براش مهم باشم . به حرف من گوش کنه .  ولی کسی نیست . ینی خیلی بهونه گیر شدم . فقط عادت کردم که بدون چشم داشت خوبی کنم . به ساز همه برقصم . من خوبی کنم و اونا نامهربونی و باز من خوبی کنم . همیشه به دوستم (ف) می گم من واسه دیگران افریده شدم . واسه این که اگه مشکلی دارند سنگ صبورشون باشم . راهنماییشون کنم . دلداریشون بدم . بهشون امید بدم . بهشون خوبی کنم . ولی ... نوبت خودم که میشه . همه فکر می کنن چون همیشه شادم و می خندم و می گم بی خیال و همیشه از خوبی های زندگی صحبت می کنم خیلی بی دردم . خیلی خوشم . زندگی بدون غمی دارم . ولی هیچ کس بدون غم زندگی نمی کنه . هیچ کس . اونایی که همیشه می خندن چه بسا غم بیشتری داشته باشند . دلم می خواد برم سفر . خودم تنها . جنوب رم یه حال و هوایی با شهدا و شلمچه و طلائیه داشته باشم . بعد که اروم شدم برم شمال کنار دریا و به خدا و قدرتش و این که همیشه با منه فکر کنم . این که اگه همه ی حواسم بهش باشه اونم همهی حواسش به منه . ولی ....  خیلی دل تنگم . شاید اونایی که منو شناختن بدونن . وقتی دلتنگ می شم و می زنه به سرم این همه می نویسم . البته اگه بیا فتم به حرف این قدر می گم که کله طرف سوت می کشه . ولی یه بغضی تو گلومه که اگه چند وقت  یه بار بیاد بالا به این راحتی نمی ره پایین . زیاد اجازه نمی دم خودشو نشون بده . خیلی می زنم تو سرش ولی گاهی اوقات از دستم در می ره . امرو از دستم در رفت و نمی دونم کی می تونم برش گردونم تو پستو . بسه . دیگه . نمی  دونم حوصله کردین همشو بخونین یا نه ؟ خیلی ها که نمی خونن و می ان می گن وبلاگ قشنگی داری به ما هم سر بزن . وقتی خودم ناراحت می شم از این حرکت سعی می کنم اگه تو وبلاگی می رم حتما مطلب و بخونم نظر بدم .  وای هر چی می خوام جمش کنم نمی شه . دیگه بسه واقعا خیلی شد . امیدوارم ( از ته ته ته قلبم می گم ) همگی خوش باشید .

سلام . من امدم . نماز روزه های همه قبول باشه . راستی امیدوارم تو این شبهای قدر سرنوشت هممون خیلی خوب رقم خورده باشه . دانشگا ها شروع شده و کلاس های ما هم دست و پا شکسته تشکیل می شه . یادم رفته بود چقدر درسامون سخته . راستی . من بلاخره به آرزوم رسید مو نگار جون خودم (دختر عمم ) دانشکده ی خودمون پرستاری قبول شده . حتما خوندین تو وبش. خیلی خوشحالم از این بابت . تصمیم گرفتم هر کمکی می تونم بهش بکنم . یاد ترم یک خودم افتادم که هیچ کس کمکم نکرد و تنها بودم . فعلا که نگار خیلی بهش خوش می گذره . زیاد نمی تونم ببینمش چون من کلاسام خیلی کمتر شده ولی هر از گاهی توی کوریدورا می بینمش . امید.ارم موفق باشه .

چند روز پیش یه رمان خوندم که یه شعری آخرش داشت . خیلی خوشم امد .براتون می گذارم .امیدوارم دوسش داشته باشین

تا دیده باز شد به جهانم ، جهان گذشت

                                                                  تیر شهاب خاطره ها از کمان گذشت

تا خواستم به مدرسه ی عشق رو کنم

                                                                دوران درس و مرحله ی امتجان گذشت

بد نامی حیات دو روزی نبود بیش

                                                                آن هم که با تو بگویم چه سان گذشت

یک روز صرف بستن دل شد به این و آن

                                                                روز دگر به کندن دل زین و آن گذشت

اه نمی دونم چرا فونتام نمی خونه